De telefoon gaat. Het is een anoniem nummer, dat zal de verloskundige zijn. “Goedemorgen, het is begonnen, kan je langzaam deze kant op komen?” Ik vraag nog even op hoeveel cm ze zit, hoe het met mama gaat en zeg dat ik eraan kom.
Om 5.00 uur zit ik in de auto, onderweg naar de thuisbevalling van Marjolein. Het is het eerste mensen kindje van Marjolein en Rein. Voor hun is namelijk hun eerste “kindje” Borre, een bruine Golden Retriever. Ze hadden mij tijdens de intake verteld, dat ze het vooral spannend vinden hoe Borre gaat reageren op de komst van hun baby. Ze willen Borre overal bij betrekken en het lijkt ze daarom het beste om thuis te bevallen.
Als ik aankom, is Marjolein bezig haar weeën op te vangen en heeft een Tens apparaat om. Voor sommige vrouwen werkt een tens apparaat verlichtend. Het apparaat onderschept de pijn in de zenuwbanen door juist de dikke zenuwbanen te stimuleren, waardoor je de pijn van de weeën minder voelt. De pijn van je weeën zit in de dunne zenuwbanen en omdat je hersenen de pijn in de dikke zenuwbanen belangrijker vindt, voel je je weeën minder. Er heerst een rustige sfeer, kalmerende muziek staat op, kaarsjes aan en een zoutlampje brand.
Borre ligt op een dekentje in de huiskamer en observeert hoe Marjolein heen en weer door de kamer loopt. Ik zorg dat alles klaarligt voor als de baby is geboren en nu is het wachten op volledige uitsluiting. De verloskundige en ik laten Marjolein en Rein samen hun ding doen. Ze doen het samen zo goed en voelen elkaar perfect aan. Fantastisch om te zien dat ze zo’n team zijn samen. Om een geven moment is het tijd om weer te toucheren. Marjolein gaat op de bank liggen en de verloskundige voelt dat er volledige ontsluiting is. Bij de volgende wee mag Marjolein gaan persen.
Het duurt nog een tijd voordat we het hoofdje kunnen zien. Uiteindelijk gaat Marjolein het proberen op de baarkruk. Rein ondersteunt Marjolein haar rug. Ik zit op de grond voor de baarkruk met links van mij de verloskundige en rechts van mij Borre. Borre kijkt van Marjolein naar mij en weer terug. Zachtjes zeg ik hem dat het allemaal goed komt.
Het is bijna zover. We gaan verhuizen naar de slaapkamer. We hebben dit zo lang mogelijk uitgesteld, omdat de slaapkamer erg klein is en het bed alleen vanaf de zijkant bereikbaar is. Borre gaat mee en gaat op de grond liggen in de slaapkamer. Nu is de slaapkamer vol. Lopen kunnen we niet meer en er is weinig ruimte om te bewegen. Sam wordt geboren en laat flink van zich horen. Borre schrikt op en wil heel graag op het bed. Sorry Borre, maar Sam gaat nu even voor. Ik leg Sam bij mama op haar buik.
”Dit is boven verwachting, zo mooi had ik het me niet kunnen bedenken
Alles gaat goed met Marjolein en Sam, dus ik kan even Borre aandacht geven. De bevalling is alleen nog niet achter de rug. De placenta moet nog geboren worden. Deze laat op zich wachten. Door een baby aan de borst te leggen, maakt het lichaam van de moeder oxytocine aan en dat is nodig om de baarmoeder samen te trekken. Als dat gebeurt kan de placenta makkelijker geboren worden.
Ik kan Sam alleen bij Marjolein aan de borst krijgen door op het bed te klimmen. Ik lig zowat half naast Marjolein op het bed, als Borre besluit dat mijn rug een goede plek is om te gaan liggen. Daar lig ik dan, te kijken of Sam goed aanhapt, met een hond op mijn rug.
Ik kijk naar Marjolein en Rein en zie twee mensen zo gelukkig dat Borre er ook bij ligt. Rein zegt “Dit is boven verwachting, zo mooi had ik het me niet kunnen bedenken” Ik zal nooit zeker weten of het door Borre kwam of door Sam die aan de borst lag dat Marjolein oxytocine aan maakte, maar de placenta werd snel geboren.
Natuurlijk heb ik Marjolein en Rein wel verteld dat hygiëne heel belangrijk is voor een pasgeborene en voor het herstel van de moeder. Hoe belangrijk Borre ook voor ze is, een hond draagt wel bacteriën met zich mee. Mijn collega, die bij hun de zorg heeft gedaan, vertelde me dat Borre de hele week in bed heeft gelegen bij Marjolein en Sam. Later krijg een geboortekaartje, waarop staat dat Borre een grote broer is geworden.
